No Guts No Stories

30-03-2026 t/m 03-04-2026 // Rotterdam

Al dagen probeer ik het. Het antwoord te vinden op de liefdevolle vraag "Hoe was je workshop?". Het lukt me maar niet dit onder woorden te brengen en blijft dwalen in mijn hoofd. Totdat ik denk aan de tip van mijn inspirerende kamergenoot tijdens deze dagen: soms helpt schrijven. Deze blog schrijf ik dan ook eigenlijk misschien wel vooral voor mezelf. Maar voor wie ook benieuwd is.. welkom in de wondere wereld van No Guts No Stories!

Het is niet mijn bedoeling om van dit verhaal een chronologische opsomming te maken. En toch kan ik niet anders dan beginnen bij het begin. Dat was niet het begin van deze workshop, maar de Guts & Gathering. De inspiratiedag van No Guts No stories. En geïnspireerd, dat was ik zeker! Na het luisteren naar telkens opnieuw een verhaal wat perfect aansloot bij alles waar ik zo graag in wilde groeien, kon ik alleen maar concluderen dat deze workshop precies was wat ik nodig had. In theorie dan. Want ontelbaar veel stemmetjes in mijn hoofd probeerden mij oneindig veel redenen wijs te maken om dit niet te gaan doen. Er kwamen een hoop "GUTS" (én collega fotografen die lieten zien dat je deze keuze echt kan maken) bij kijken om mijn naam op dat papiertje te zetten.

En dus deed ik het. Ik schreef me in.

Zonder echt te weten waar ik aan begon.

Een sprong in het diepe.

In de maanden die volgden vroeg ik me vaker wel dan niet af hoe ik het in mijn hoofd had gehaald om hiervoor te kiezen. De kwetsbaarheid lag voor mij in je fotografie zo bloot te laten leggen, bang om "door de mand te vallen". Maar ook in 5 dagen met een grote groep onbekenden door te brengen. Ik hoor mezelf nog tegen mijn zusje zeggen dat ik zo hoopte dat er in ieder geval één iemand zou zijn waar ik een klik mee zou voelen. Wetende dat één iemand voor mij een levensgroot verschil kan maken.

Oké, oké. Ik ging schrijven over de workshop. De boodschap dat je uitgerust aan deze workshop moest beginnen was niet helemaal aangekomen bij een 3-jarige peuter. Nu maakte dat geen gigantisch verschil, want wakker liggen was de standaard in de dag(en) voor vertrek. Enorm gespannen vertrok ik dan ook op maandag naar Reeuwijk. Zoveel onzekerheid dat ik in staat was om alsnog te beslissen weer om te draaien en naar huis te gaan.

Een bijzonder warm welkom door de zes mentoren gaf een beetje verlichting. Dat al vrij snel duidelijk werd dat het nog uren zou duren voordat er een beetje duidelijkheid zou komen in de verdeling van de drie groepen en de opdrachten hielp dan weer niet echt mee. Bij iedere (thuis voorbereide) slideshow van de mede-deelnemers kreeg ik sterker de neiging om ergens weg te kruipen. Waarom dacht ik dat ik hier tussen hoorde? En toch sloten de woorden van de mentoren tussendoor opnieuw precies aan bij wat ik zo graag zelf wilde gaan geloven. Toch een klein beetje houvast. Een ander stukje houvast waren de woorden "we halen je uit je comfortzone". Want uit mijn comfortzone, dat was het! Uiteindelijk bleek het ijsbad, iets waar ik enorm tegenop zag, een verwaarloosbaar stukje hiervan in het geheel. Nu achteraf kan ik mezelf alleen maar vriendelijk uitlachen dat ik me juist dáár druk om maakte.

Op maandagavond gebeurde iets bijzonders. Een eerste glimp van een comfortabel gevoel in deze oncomfortabele omstandigheden. De groepen werden bekend en de mentoren die ons deze dagen zouden gaan begeleiden. Een stukje ontlading en opluchting. Ik voelde hoe twee superhelden in de fotografie er meteen in slaagden ook superhelden te zijn in een vertrouwde, veilige omgeving creëren. Samen met mijn vijf mede-deelnemers kregen we eindelijk informatie over onze fotografie-opdracht voor de komende dagen. Nou ja, informatie? Dat is nogal een groot woord. Een klein detail werd prijs gegeven gevolgd door een grote berg onduidelijkheid. En daarna "tot morgen". Een goede basis voor een rustige nacht, ahum.

Twee dagen lang mocht ik één specifieke opdracht in beeld brengen. En ja, fotograferen is de basis van deze workshop. En toch voelt het nu achteraf als een bijkomstigheid. Totaal onlogisch, I know. Ik ga een poging doen om dit enigszins uit te leggen. Want uiteraard leerde ik over fotografie. Over het instellen van je camera, het kijken naar licht en het bewust bepalen van je compositie. Het wachten op het juiste moment. Het blijven bij je ideeën, rust bewaren en nog zo veel meer.

Inhoudelijk kan en wil ik niet te veel ingaan op mijn opdracht. Deze vroeg veel van mij als fotograaf, maar nog veel meer van mij als persoon. Gelukkig kwamen de mentoren op beide dagen eigenlijk precies op het goede moment langs. Konden zij mij toch weer een stukje op weg helpen. Om vervolgens in de avonden de beelden van alle deelnemers van "Team Cut" samen te bekijken en bespreken. Dat deze teamnaam van mij afkomstig is heb ik onze kinderen maar niet verteld. Want ja, als woorden ontbreken om gevoelens te omschrijven kan zelfs ik woorden gebruiken die ik liever vermijd.

Het idee van het bespreken van de beelden die ik na de eerste dag had gemaakt voelde vreselijk. Zo kwetsbaar. Zo niet mezelf. Zo teleurgesteld. Vanaf dat ik de beelden op mijn harde schijf zag verdwijnen kwamen de tranen. Alle pogingen om deze te laten stoppen mislukten. Eerst was er de grote groep, waarin zoveel herkenbaarheid te horen was. Mijn kamergenoot die me met rake woorden liet inzien dat ik niet alleen was.

En toen was er Team Cut. Één team, één taak (hallooo werkgever van manlief). Namelijk elkaars superkrachten zien in alle openheid, respectvol en met volle aandacht. Er was ruimte voor alle emoties en daar heb ik vrees ik nogal uitgebreid gebruik van gemaakt. Lachen en huilen wisselden elkaar in razendsnel tempo af. Na dag één zorgde deze groep ervoor dat ik dag twee totaal anders kon ervaren. Als een team wat continu achter mij stond. Waar ik telkens op terug kon vallen, ook al waren zij op dat moment volledig met hun eigen proces bezig. Ik voelde me gesteund. Had een comfortabele basis gevonden in een oncomfortabele situatie.

Net toen ik dacht dat het meest heftige deel van de workshop erop zou zitten, werden we nog gewaarschuwd dat het maken van de slideshow de volgende dag vaak ook nog de nodige stress oplevert. Die had ik geloof ik nog even geskipt op mijn hoofd. Maar inderdaad, er kwamen nog heel wat zenuwinzinkingen voorbij. De vermoeidheid door te weinig (en dan bedoel ik echt veeeel te weinig) slaap speelde hierbij ongetwijfeld ook mee. Als je echt álles geeft is er blijkbaar toch een grens in wat je hoofd nog kan verwerken. Althans, bij mij wel en die grens kwam ik aardig tegen. Zeker omdat datgene ik waar ik zo hoopte, namelijk dat ik met trots terug zou kunnen kijken naar mijn slideshow, op dat moment niet voelde.

Tegenover dit harde werken stond ook een hele hoop ontlading. Wie had verteld dat ik samen met een groep tot voor kort volslagen onbekenden op een bank zou staan springen, zou ik heel raar aangekeken hebben. Mensen die mijn humor benadrukken en zichtbaar waarderen. Lachen tot we buikpijn hebben en dansen tot we omvallen. Af en toe een beetje in de war in deze situatie die compleet onrealistisch voelde. Zoveel emoties die ik me tot een week geleden niet voor kon stellen. De emotie die in de avond overheerste was zonder twijfel TROTS. Zo, zo trots op wat iedereen uit deze groep op donderdagavond in zijn of haar slideshow liet zien. Trots op de mentoren, die zowel in hun blikken als woorden lieten merken hoe trots zij zich voelden.

Wat op vrijdag overbleef was een beetje een verloren versie van mezelf. Niet wetende hoe ik afscheid moest nemen van deze niet in woorden uit te drukken belevenis. Mezelf beseffende dat niets meer hetzelfde zou zijn na deze ervaringen. Dat "loslaten" een thema zou zijn wist ik, maar niet dat het grote loslaten voor mij in deze groep mensen zou zitten. Ik vind rust in het idee dat écht loslaten niet nodig is. Dat ik soms ook gewoon even krampachtig vast mag houden aan alles wat deze week gebeurde.

In de afgelopen 1,5 jaar heb ik ontzettend veel geleerd over wie ik ben als persoon. Nu voelt dit als een voorbereiding op deze midweek. Een paar dagen waarin ik misschien wel meer leerde over mezelf zijn dan in het hele voorafgaande traject. Simpelweg omdat ik in alle echtheid mocht ervaren hoe dit voelt. Doordat iedereen met wie je in deze bubbel in contact komt evenveel waarde hecht in elkaar echt zien. Zo simpel, en toch zo niet vanzelfsprekend. En ja, we hadden allemaal een gedeelde passie maar er waren absoluut grote verschillen in persoonlijkheden. Maar ik mocht zien wat er gebeurt als echt iedere individu de ander respecteert tot in de kern. En daar ben ik oneindig dankbaar voor.

Het volgen van NGNS was één groot avontuur.

De start van een proces wat tijd nodig gaat hebben.

Tijd om alle inzichten ook buiten de NGNS-bubbel te verwerken.

Een proces wat verder gaat dan wat ik onder woorden kan brengen.

Het vastleggen van verhalen vraagt om een flinke berg "guts", maar ook je "gut feeling" volgen.

Nu besef ik dat juist die "gut feeling" ervoor zorgde dat ik de stap kon zetten om me in te schrijven.

Ik mocht ervaren wat er gebeurt als ik mijn onderbuikgevoel durf te volgen.

Dat is precies wat ik de komende tijd ga proberen te doen.

En owja, tussendoor leerde ik dus ook nog wat over fotograferen!